%20(300%20x%20100%20px).png)
My, Zarząd, Rada Przywództwa oraz Młodzież z Misją (MzM) Poznań, jako ci, którzy przyjęli i odpowiedzieli na wezwanie Chrystusowego Wielkiego Nakazu: „Idźcie na cały świat i głosicie Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”, przedstawiamy następujące Oświadczenie Wiary:
Uznajemy 66 kanonicznych ksiąg Starego i Nowego Testamentu za jedyną nieomylna władzę w sprawach wiary i życia zarówno dla wierzących, jak i dla świata niewierzącego.
Uznajemy, że te 66 ksiąg jest Pismem Bożym napisanym do nas. To, co mówi Pismo, mówi Bóg. W związku z tym wszystkie inne dokumenty są jedynie pomocnicze i nie mają absolutnego znaczenia dla wiary i życia.
Uznajemy, że te 66 ksiąg skutecznie zamknęło kanon, a wszelkie sugestie hipotetycznego dodatku do tych 66 ksiąg są nieuszanowaniem zarówno tradycji Kościoła, jak i prowadzącego Ducha, który zgromadził tę autorytatywną antologię słów Bożych.
Ponieważ te słowa Pisma są wiążące, nasze decyzje – zarówno wspólnotowe, jak i indywidualne – będą kierowane, prowadzone i instruowane przez te dokumenty. Głos Pisma będzie autorytatywnym głosem w naszym podejmowaniu decyzji.(2 Tymoteusza 3:16)
Uznajemy, że Bóg jest Trójjedyny; że istnieje wiecznie jako jeden Bóg w trzech osobach; że każdy członek Trójcy – Ojciec, Syn i Duch Święty – jest w pełni i równy Bogu; uznajemy, że każda odrębna osoba Trójcy jest Bogiem i Panem, równym w bóstwie, równym w chwale, równym w majestacie; jednak nie trzy bogi, lecz jeden Bóg.
Uznajemy pełne bóstwo i pełną człowieczeństwo wcielonego Syna; dwie natury – boską i ludzką – w pełni istniejące i w pełni funkcjonujące w jednym Chrystusie; że w żadnym czasie, ani przed, ani podczas, ani po Jego wcieleniu, Pan nasz Jezus nigdy nie przestał być w pełni Boski; raczej „ograniczył samego siebie”, dodając do swojej preegzystującej boskiej natury naturę ludzką.
Również odrzucamy subordinacjonizm, tj. pogląd, że Syn i/lub Duch Święty są wiecznie niżsi w naturze/istocie/bycie (ontologicznie) i/lub wiecznie podporządkowani w funkcji. Uznajemy wieczną równość w naturze/istocie/bycie wszystkich trzech Osób Trójcy. Uznajemy, że podporządkowanie Syna było dobrowolne i tymczasowe – na czas Jego wcielonej służby dla naszego zbawienia; Pismo przedstawia podwójne ujęcie Syna – jedno dotyczące Jego dobrowolnego, tymczasowego podporządkowania funkcjonalnego w czasie wcielonej służby dla naszego zbawienia, oraz jedno dotyczące Jego wiecznego boskiego statusu i natury.
Uznajemy, że nasze rozumienie Trójjedynego Boga i wcielenia Pana naszego Jezusa jest uniwersalną, katolicką wiarą chrześcijańską, ustanowioną przez Wyznanie Apostolskie, Nicejskie i Atanazjańskie. Uznajemy, wraz z tymi wyznaniami, że osoba nie może być zbawiona bez mocnego i wiernego wierzenia w to.
(Mt 28:19; J 1:1; 5:17-24; 10:33; 14:28; Flp 2:5-11)
Uznajemy, że Bóg Trójjedyny jest Nieskończony, tj. nie jest ograniczony, powstrzymywany ani podporządkowany czemukolwiek w całym stworzeniu. Jest znacznie większy od wszystkiego, co istnieje; a jednocześnie jest osobowy, tj. wchodzi w interakcję z ludzkością i stworzeniem jako osoba w dynamiczny sposób. Uznajemy, że Bóg Trójjedyny jest Wieczny, tj. nie ma początku ani końca; nie doświadcza czasu jako następujących po sobie momentów; cały czas jest dla Niego obecny; a jednak widzi wydarzenia w czasie i wchodzi w interakcję z ludzkością i stworzeniem w czasie.
Uznajemy, że Bóg Trójjedyny jest niezmienny w swoim bycie, doskonałościach i celach; a jednak działa i wyraża emocje; reaguje inaczej w różnych sytuacjach w czasie. Uznajemy, że Bóg Trójjedyny posiada doskonałą, pełną i absolutną wiedzę o wszystkich rzeczach przeszłych, teraźniejszych i przyszłych, jak również o wszystkich rzeczach rzeczywistych, możliwych i zależnych, w jednym prostym i wiecznym akcie; że jest wiecznie i całkowicie świadomy wszystkiego, co przeszłe, obecne i przyszłe, wszystkiego, co rzeczywiste, możliwe i zależne; że nic nie jest poza, ponad ani wyłączone z Jego wiedzy; że zna koniec od początku.
Uznajemy, że Bóg Trójjedyny jest wszechmocny, niezdolny do powstrzymania się lub sprzeciwu w realizacji wszystkich dobrych i dobroczynnych celów dla wszystkiego, co widzialne i niewidzialne, znane lub nieznane; że nie jest ograniczony do robienia tylko tego, co faktycznie robi, lecz że może zrobić nieskończenie więcej niż to, co faktycznie robi, jeśli tak wybierze; że może czynić wszystko, co nie jest absurdalne: nie może kłamać, ponieważ jest Prawdą; nie może zaprzeczyć sobie.
Uznajemy, że Bóg Trójjedyny jest wszędzie w pełni i całkowicie obecny we wszystkich czasach, we wszystkich swoich atrybutach i chwale; że nie ma miejsca, gdzie nie jest w pełni obecny we wszystkich swoich atrybutach i chwale; że nie jest ograniczony, związany ani skrępowany czasem lub przestrzenią.
(Ps 90:2; Wj 3:14; Mal 3:6; Jk 1:17; Rdz 18:14; Jr 32:27; Ps 115:3; Mt 19:26; Łk 1:37; 1 J 3:20; Hi 37:16; Hbr 4:13; Iz 46:9-10; Ps 139:1-4; 1 Sm 23:11-13; Rdz 1:1; Ps 139:7-10; 1 Krl 8:27; Jr 23:23-24)
Uznajemy, że ludzkość została pierwotnie stworzona na obraz Boga, dobra, bez grzechu i cieszyła się błogosławioną relacją z Bogiem Stwórcą. Jednak ludzkość, z własnego wyboru, zbuntowała się przeciwko Bogu, nie posłuchała Go i w ten sposób utraciła swój stan błogosławieństwa i wspólnoty z Bogiem. Uznajemy, że ten bunt przeciwko Bogu spowodował skażenie natury ludzkiej; tak że cała ludzkość, tj. wszyscy potomkowie naszych pierwotnych rodziców Adama i Ewy, rodzi się teraz duchowo martwa, z naturą całkowicie skażoną przez grzech i cierpi całkowitą utratę sprawiedliwości oraz pierwotnego dobra, które posiadali w chwili stworzenia. Zbłądzenie Adama wprowadziło grzech i śmierć na świat i doprowadziło do potępienia całej ludzkości. Ta grzeszna natura została przekazana wszystkim potomkom Adama i jest przyczyną wszystkich indywidualnych i osobistych grzechów. Cała ludzkość jest zatem pod władzą grzechu, zasługującą na gniew Boży i niezdolną, we własnej mocy, zasłużyć na jakąkolwiek łaskę czy zbawienie od Boga. W naszym grzesznym stanie brak nam duchowego dobra przed Bogiem.
Uznajemy, że nastąpi wielki, ostateczny sąd nad wierzącymi i niewierzącymi; że Chrystus będzie Sędzią; że ci, którzy nie zaufali Chrystusowi dla zbawienia i nie posłuchali Ewangelii, poniosą karę wiecznej zagłady i wyłączenia z obecności Pana; że wierzący – chrześcijanie – którzy zaufali Chrystusowi dla zbawienia i otrzymali Jego sprawiedliwość przypisaną im w usprawiedliwieniu, zostaną przyjęci do wiecznego Królestwa Bożego i otrzymają pełnię dziedzictwa życia wiecznego.
(Rdz 1:26-27, 31; 2:15; 3:6-7; 6:5; Ps 51:5; Rz 1:18; 3:9; 5:12, 18; Ef 2:1-3; Mt 25:46; J 5:25-29; 1 P 1:3-4; 2 Tes 1:5-10; Ap 20:11-15)
Uznajemy, że Łaska jest wolną działalnością i własnością Boga, by błogosławić ludzi i czynić dla nich rzeczy, na które nie zasługują.
Dla niewierzącego wszystko, co dobre, jest owocem Bożej wolnej łaski i błogosławieństwa. Dla wierzącego Bóg wybrał nas swoją łaską przed czasem. Ponadto Jego łaska przyprowadziła do nas głoszenie Ewangelii, umożliwiła nam odpowiedź i uwierzenie w Jezusa dla zbawienia. Każdy chrześcijański sukces lub błogosławieństwo pochodzi z łaski Bożej i niezasłużonego błogosławieństwa. Nawet w porażce, trudach i prześladowaniach; Boża łaska podnosi nas i przynosi błogosławieństwo. Bóg swoją łaską będzie nas niezasłużenie podtrzymywać przez całą wieczność z Jezusem.(Ef 2:8-10)
Uznajemy także Tradycyjną, biblijną etykę seksualną, tj. aktywność seksualną tylko w ramach przymierza małżeńskiego między mężczyzną i kobietą; że wszelkie inne aktywności seksualne i praktyki są grzechem i niewłaściwe dla tych, którzy przyznają się do imienia Chrystusa i dziedzictwa w Królestwie Bożym.
(Mt 5:17-20; Rz 6:17-19; 8:29; 1 Kor 1:2; 6:11; Ef 1:4; 1 Tes 4:3; 2 Tes 2:13)Uznajemy tradycyjną, biblijną definicję małżeństwa, jaką wyznają wszystkie trzy gałęzie chrześcijaństwa – katolicka, protestancka i prawosławna.
Uznajemy, że usprawiedliwienie ma miejsce w kontekście Bożego sądu; że ofiara zadośćuczynienia i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa stanowią jedyną podstawę usprawiedliwienia, podczas gdy wiara wierzącego jest jedynym warunkiem usprawiedliwienia; że w usprawiedliwieniu Bóg przypisuje, zalicza i deponuje sprawiedliwość Chrystusa na konto wierzącego grzesznika, i w ten sposób ogłasza wierzącego grzesznika „sprawiedliwym”.
(Rz 3:21-27; Mt 5:17-20; Rz 6:17-19; 8:29; 1 Kor 1:2; 6:11; Ef 1:4; 1 Tes 4:3; 2 Tes 2:13)
Uznajemy tradycyjną, biblijną definicję małżeństwa, jaką wyznają wszystkie trzy gałęzie chrześcijaństwa – katolicka, protestancka i prawosławna – że małżeństwo jest Bożo ustanowionym związkiem między mężczyzną a kobietą; że małżeństwo jest przymierzem przed Bogiem między mężczyzną a kobietą, które łączy ich w dożywotnim zobowiązaniu wobec siebie. Małżeństwo zapewnia intymne towarzystwo, czyste wyrażenie seksualne, prokreację i odzwierciedla relację Chrystusa z Kościołem.
Uznajemy również tradycyjną, biblijną etykę seksualną, tj. aktywność seksualną tylko w ramach przymierza małżeńskiego między mężczyzną a kobietą; że wszelkie inne aktywności seksualne i praktyki są grzechem i niewłaściwe dla tych, którzy przyznają się do imienia Chrystusa i dziedzictwa w Królestwie Bożym. Wierzymy, że Bóg nakazał, aby żadna intymna aktywność seksualna nie odbywała się poza małżeństwem między jednym mężczyzną a jedną kobietą. Wierzymy, że jakakolwiek forma cudzołóstwa, zdrady, kazirodztwa, homoseksualizmu, lesbijstwa, biseksualizmu oraz bestializmu jest grzesznym wypaczeniem Bożego daru seksualności. Wierzymy również, że Bóg nie aprobuje i zabrania wszelkich prób zmiany płci poprzez operacje lub wygląd oraz że wszelkie zachowania mające na celu przyjęcie płci innej niż urodzeniowa są niemoralne, a zatem grzeszne. Taki grzeszny wzorzec, jeśli nie zostanie odrzucony w nawróceniu, będzie przeszkodą do członkostwa w ciele wierzących w jakimkolwiek zgromadzeniu religijnym.
(Rdz 2:24; Kpł 18; 1 Kor 6:9-11; Ef 4:3-5)
Uznajemy, że po usprawiedliwieniu Bóg nadal wymaga posłuszeństwa Jego prawu moralnemu.
(Mt 5:17-20; Rz 6:17-19; 8:29; 1 Kor 1:2; 6:11; Ef 1:4; 1 Tes 4:3; 2 Tes 2:13)
(Rdz 1:28; Prz 5:15-19; 1 Kor 7:1-5; Rdz 1:27, 2:24; Rdz 19:5, 13; Rdz 26:8-9; Pwt 22:5; Kpł 18:1-30; Rz 1:26-29; 1 Kor 5:1; 6:9; 1 Tes 4:1-8; Hbr 13:4)
Uznajemy, że Kościół jest zgromadzonym przez Boga ludem na ziemi, nową Ludzkością, ciałem Chrystusa.
Uznajemy, że nasz Pan Jezus Chrystus, przed swoim Wniebowstąpieniem, dał Kościołowi przykazanie, aby głosił Ewangelię wszelkiemu stworzeniu i czynił uczniów ze wszystkich narodów.
Uznajemy widzialny powrót Jezusa Chrystusa na świat – w oczekiwaniu na nowe Niebo i nową Ziemię. Będzie to powrót osobisty, fizyczny i chwalebny. Towarzyszyć Mu będą Święci. Wszyscy, którzy okazali wiarę w Chrystusa – zarówno wierzący Starego Testamentu w oczekiwaniu, jak i wierzący w naszej epoce, tym samym dopełniając lud Boży – zostaną z Nim zjednoczeni na wieki w tym czasie.
Wierzymy, że te oświadczenia i afirmacje są zgodne z nauczaniem Biblii i są akceptowane międzywyznaniowo. Kierując się tymi przekonaniami i afirmacjami, dążymy do realizacji Wielkiego Nakazu w naszym powołaniu jako organizacja misyjna.